Thursday, June 21, 2018

Μια αναπάντεχη έκπληξη στην Αργολίδα


Ξεκινώντας για ακόμα μια φορά μια εκδρομή προς την καταπράσινη Πελοπόννησο, στο δρόμο από το Ναύπλιο προς την Κόστα, δεν μπορούσαμε να πιστέψουμε αυτό που αντικρίζαμε!
Φτάσαμε σε ένα χωριό λιγότερο γνωστό από άλλες περιοχές της Πελοποννήσου, με την ονομασία Δίδυμα, όπου συμβαίνει το εξής εντυπωσιακό: δυο μεγάλοι σε διάμετρο, αλλά και βάθος, κρατήρες, γνωστοί ως δολίνες δηλαδή σπήλαια,  έχουν σχηματιστεί. Έχουν κυκλικό σχήμα και είναι ορατοί από μεγάλη απόσταση λόγω του μεγέθους τους. Ο ένας βρίσκεται στους πρόποδες του βουνού και ονομάζεται μεγάλη σπηλιά και ο δεύτερος, στην πεδιάδα και ονομάζεται μικρή σπηλιά.
Αφού μείναμε κάποια λεπτά να κοιτάζουμε εντυπωσιασμένοι και από κάποια απόσταση αυτό το ανεξήγητο γεωλογικό φαινόμενο, αποφασίσαμε να πλησιάσουμε για αρχή τον κρατήρα που φαινόταν σχηματισμένος στην πλαγιά του βουνού. Ανεβαίνοντας κάποια μέτρα και φτάνοντας στην άκρη είδαμε στο εσωτερικό του κρατήρα καταπράσινα δέντρα, βλάστηση παντού, και κατσικάκια να κατεβαίνουν με σιγουριά τα άγρια βράχια ενώ τα κουδούνια που έχουν γύρω από το λαιμό τους να παίζουν μια γλυκιά μελωδία που συνόδευε αρμονικά την ηχώ από τα κελαηδήματα των πουλιών. Σταθήκαμε και αφήσαμε το βλέμμα μας να χαθεί σε αυτή τη φυσική ομορφιά, αφήσαμε την εκθαμβωτική εικόνα και τον μελωδικό ήχο να αδειάσουν το μυαλό μας.

Ύστερα από κάποια λεπτά, αποφασίσαμε να κατέβουμε το βουνό και να οδηγηθούμε προς την πεδιάδα και φυσικά προς τον δεύτερο κρατήρα για να ανακαλύψουμε τα μυστικά του. Προσεγγίζοντας προσεκτικά την άκρη του, αντικρίσαμε μέσα στον κρατήρα, σε αρκετό υψόμετρο από τον πυθμένα του, ένα μικρό εκκλησάκι. Το δέος που μας προκάλεσε είναι απερίγραπτο και η πρώτη μας σκέψη ήταν να βρούμε έναν τρόπο να προσεγγίσουμε αυτό το χτισμένο στο βράχο εκκλησάκι.
Περπατώντας, λοιπόν, γύρω από τον κρατήρα ανακαλύψαμε μια σιδερένια πόρτα και σκαλιά που φαινόταν να οδηγούν μέσα στη γη. Αμέσως καταλάβαμε ότι πρόκειται για την είσοδο που θα μας οδηγούσε στην εκκλησία που μέχρι πριν από μερικά λεπτά βλέπαμε από ψηλά, και φυσικά χωρίς δεύτερη σκέψη ανοίξαμε την πόρτα και μετά από δυο βήματα βρεθήκαμε σε μια υπόγεια, χτισμένη γύρω-γύρω με πέτρα σκάλα. Σε κάποιο σημείο, στα δεξιά μας και πάνω, παρατηρήσαμε την ύπαρξη μιας τρύπας, που ονομάζεται «Ασκηταρειό» όπου, όπως πληροφορηθήκαμε, οι ασκητές ανέρχονταν με σκοινί.
Δεν αργήσαμε να βρεθούμε μέσα στον κρατήρα και για ακόμα μια φορά το μαγευτικό τοπίο μάς άφησε άφωνους. Και εδώ η βλάστηση είναι πυκνή. Καταπράσινα δέντρα καλύπτουν τον πυθμένα του κρατήρα και πλέον στα δεξιά μας, στο νότιο τμήμα του κρατήρα, μπορούσαμε να δούμε από κοντά το χτισμένο στο βράχο εκκλησάκι. Πλησιάσαμε και μπήκαμε μέσα. Πρόκειται για το εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου, και μάλιστα λέγεται ότι εκεί άφησε το σημάδι του το άλογο του Αγίου. Μέσα στον Άγιο Γεώργιο διαβάζουμε επιγραφές με λατινικούς χαρακτήρες καθώς επίσης βρίσκουμε και μία παλιά πέτρινη κολυμβήθρα. Μια ιστορική επιγραφή σημειώνει το πέρασμα του Θωμά του Παλαιολόγου, ηγεμόνα της Πελοποννήσου. Στο βόρειο τμήμα του κρατήρα υπάρχει επίσης χτισμένο ένα εκκλησάκι, αυτό της Μεταμορφώσεως. Σύμφωνα με τον τοπικό θρύλο εκεί ήταν η σπηλιά του Κύκλωπα απ’ όπου διέφυγαν ο Οδυσσέας και οι σύντροφοί του.
Στην εύφορη κοιλάδα που περιβάλλει το βουνό και τους κρατήρες βρίσκεται το ιστορικό χωριό Δίδυμα. Ο Παυσανίας επισκέφτηκε το χωριό κατά την περιήγηση του στην αρχαία Αργολίδα και το αναφέρει στο έργο του ως Δίδυμοι, όπου υπήρχαν τα ιερά του Απόλλωνα και της Δήμητρας.

Για την ονομασία του χωριού, που βρίσκεται μόλις λίγα χιλιόμετρα μακριά από τους δυο κρατήρες, υπάρχουν διάφορες εκδοχές. Μία εκδοχή αναφέρει ότι οι πρώτοι κάτοικοι της περιοχής ήταν δύο δίδυμα αδέρφια και μια δεύτερη ότι η πρώτη γυναίκα που ήρθε στην περιοχή γέννησε δίδυμα. Ακόμα αναφέρουν ότι η ονομασία του ίσως προέρχεται από τις κορυφές Κονί και Μεγαλοβούνι που είναι ίδιες ή από το όρος Δίδυμο, που οι κορυφές του ήταν αφιερωμένες στους Διόσκουρους, τον Κάστορα και τον Πολυδεύκη. Οι περισσότεροι κάτοικοι αποκαλούν το χωριό, Δίδυμο, όπως ονομαζόταν κατά τη διάρκεια της ενετοκρατίας.
Έπειτα από αυτή την αναπάντεχη «περιπέτεια», πήραμε το δρόμο της επιστροφής, χωρίς ωστόσο να μπορέσουμε να βγάλουμε από το μυαλό μας τις εικόνες εκείνες που είδαμε μόλις λίγα λεπτά νωρίτερα. Ένα τοπίο πρωτόγνωρο, που δεν έχουμε συναντήσει αλλού στην Ελλάδα και τόσο παρθένο. Το ιδιαίτερο και ανεξήγητο αυτό γεωλογικό φαινόμενο, σε συνδυασμό με όλη αυτή την άγρια βλάστηση και τους ήχους από τα τιτιβίσματα των πουλιών, σίγουρα, θα μας συντροφεύει για καιρό.