Thursday, January 5, 2017

Χορεύουμε ξυπόλητοι;

Ο χορός είναι έκφραση, είναι ελευθερία, είναι ζωή!
Και πολύ περισσότερο ο σύγχρονος χορός. Αφήνεις την ψυχή σου να ακολουθήσει τη μουσική, δεν υπάρχουν βήματα, δεν υπάρχει σωστό ή λάθος, υπάρχει μόνο αυτό που η μελωδία μάς κάνει να αισθανόμαστε κάθε φορά.
Η ιστορία του σύγχρονου χορού δεν βρίσκεται και τόσο πίσω στο χρόνο όσο ίσως φανταζόμαστε. Αντιθέτως, ο σύγχρονος χορός ξεκίνησε στην Αμερική του 20ου αιώνα, και συγκεκριμένα στα τέλη της δεκαετίας του 1920. Η γυναίκα που έθεσε τα θεμέλια του σύγχρονο χορού θεωρείται από πολλούς ότι ήταν η Isadora Duncan. Η Duncan απέρριψε τους κανόνες που επέβαλλε το μπαλέτο στην τεχνική εκτέλεση των βημάτων, στην ενδυμασία και στο στήσιμο των χορευτών, θεωρώντας ότι έρχονταν σε αντίθεση με την ανθρώπινη φύση. Σύμφωνα με την Isadora Duncan, η τέχνη της θα έπρεπε να προσανατολιστεί στα αρχαιοελληνικά πρότυπα της φυσικότητας και της ελευθερίας.
Θυελλώδης και αντιφατική φυσιογνωμία, μαχητική και επαναστάτρια, αντιστάθηκε στο κατεστημένο της κοινωνίας αλλά και της τέχνης. Καταργώντας τις κλασικές χορευτικές συμβατότητες, τους τεχνητούς περιορισμούς, ανανέωσε τον χορό μέσα από την εκφραστικότητα της κίνησης και την απόλυτη ελευθερία.
Από το 1904, οπότε και ίδρυσε την πρώτη σχολή χορού έξω από το Βερολίνο, ως το 1907 η Duncan έζησε και δούλεψε στην Ελλάδα, στη Γερμανία, στη Ρωσία και στη Σκανδιναβία, περίοδο κατά την οποία συνεργάστηκε με πλήθος κορυφαίων καλλιτεχνών της εποχής, όπως ο κορυφαίος Ρώσος σκηνοθέτης Κωνσταντίν Στανισλάφσκι.
Η ασύγκριτη μορφή και παρουσία της με την αέρινη κίνηση και τα γυμνά πόδια έμεινε στη μνήμη του θεατή. Το παρατσούκλι της ήταν «ξυπόλυτη χορεύτρια». Χορεύοντας, εξέφραζε την αρμονία της φύσης και τις φιλοσοφικές ιδέες του Nietzsche, δίνοντας σημασία στην επαφή της με τη γη, τη χρήση της βαρύτητας, αλλά και τα ίδια τα ανθρώπινα συναισθήματα. Χόρευε ανάλαφρα, ξυπόλητη, φορώντας κουστούμια εμπνευσμένα από τους αρχαιοελληνικούς χιτώνες, κάνοντας ευθείες κινητικές αναφορές στην αρχαιοελληνική γλυπτική και ζωγραφική τέχνη.
Τα πρώτα, «γυμνά» βήματα του φεμινισμού είχαν γίνει. Επιθυμία των γυναικών ήταν πλέον να συνειδητοποιήσουν τους εαυτούς τους και την υπόσταση της γυναίκας μέσα από το χορό.
Ο χορός της Isadora Duncan ήταν επηρεασμένος από τη φιλοσοφία, από τα μονοπάτια στα οποία αυτή μπορεί να σε οδηγήσει, αφού αποτελεί βαθιά και πνευματική έκφραση.
Το μπαλέτο του 19ου αιώνα, λοιπόν, είχε αρχίσει να χάνει την προηγούμενη λάμψη του, έτσι πολλές χορεύτριες ακολούθησαν τα βήματα της Isadora απορρίπτοντας το κλασσικό μπαλέτο και υιοθετώντας τον σύγχρονο χορό. Εξάλλου, όπως πίστευε και η Isadora Duncan «ο αληθινός χορός πρέπει να είναι η μετάδοση της ενέργειας της γης μέσω του σώματος».