Tuesday, November 22, 2016

Το ταξίδι και η αγάπη για την τέχνη της αργυροχρυσοχοΐας από τα πανηγύρια της Ηπείρου στην κορυφή του κόσμου!

   Ένας από τους μεγαλύτερους οίκους κοσμημάτων είναι μεταξύ άλλων και ο BVLGARI. Ακριβά και εντυπωσιακά κοσμήματα που η ιστορία τους ξεκινά τον 19ο αιώνα.
Ποιός κρύβεται πίσω από αυτόν τον μεγάλο οίκο; Ποιες είναι οι ρίζες των κοσμηματοπωλείων BVLGARI;
   Το 1857 γεννιέται στην Παραμυθιά Θεσπρωτίας ο Σωτήρης Βούλγαρης, με παππού και πατέρα χρυσοχόους, οι οποίοι είχαν αποφασίσει να εγκαταλείψουν το χωριό από το οποίο κατάγονταν, τους Καλαρρύτες. Εκεί άνοιξαν ένα μικρό κατάστημα αργυροχρυσοχοΐας.
   Μεγαλώνοντας ο Σωτήρης άρχισε να ανακαλύπτει την αγάπη και το ταλέντο του γι' αυτή την τέχνη κι έτσι ξεκίνησε να συνοδεύει τον πατέρα του στα ταξίδια, όπου, φορτωμένοι τα κασελάκια τους, πήγαιναν σε όλα τα πανηγύρια της Ηπείρου, ώστε να πουλήσουν τα κοσμήματα που οι ίδιοι έφτιαχναν.
   Ωστόσο, η κατάσταση στην Παραμυθιά ήταν έκρυθμη. Το 1873 οι Τουρκαλβανοί πυρπόλησαν το μαγαζάκι του πατέρα Γεώργιου Βούλγαρη και η οικογένεια αναγκάστηκε να μετακινηθεί στην Κέρκυρα, που ήταν πλέον ελληνική.
   Εκεί άνοιξαν ένα μαγαζάκι με κοσμήματα και αργότερα ο Σωτήρης Βούλγαρης γνώρισε και συνεργάστηκε με τον Κωνσταντίνο Κρέμο, ενώ το 1880 μετανάστευσαν στην Ιταλία, και συγκεκριμένα στη Νάπολη.
   Η εγκληματικότητα εκεί ήταν μεγάλη και οι δυο τους αποφάσισαν να κλείσουν το μαγαζί τους και να μετακινηθούν προς τη Ρώμη, όπου έφτιαχναν κοσμήματα και τα πουλούσαν σε επισκέπτες έξω από το Βατικανό, ενώ έπειτα από διαφωνίες, ο Σωτήρης Βούλγαρης ανέλαβε μόνος του την επιχείρηση.
 
Το 1894 ο Σωτήρης ανοίγει νέο κατάστημα, στον αριθμό 28 της Βία ντε Κοντόττι της Ρώμης, απέναντι από το φημισμένο Καφέ Γκρέκο, και αυτό έμελλε να γίνει το μητροπολιτικό κέντρο της παγκόσμιας αυτοκρατορίας Bulgari. Αμέσως μετά ακολούθησε το άνοιγμα νέων καταστημάτων: το 1895 στο Σαν Ρέμο, το 1897 στη Νάπολι, στο 1897 στο Μπελλάτζιο και στο Σορέντο.
   Οι δύο πρεσβύτεροι γιοί του πρόσθεσαν νέα καταστήματα με κοσμήματα αμύθητης αξίας και ανέδειξαν όλα τους τα είδη σε συλλεκτικά κειμήλια αριστουργηματικής τέχνης. Μέχρι το 1913 τουλάχιστον ταξίδευαν με ελληνικό διαβατήριο «πρώτης τάξεως» από το Γενικό Προξενείο της Ρώμης και διατηρούσαν την ελληνική υπηκοότητά τους μέχρι την άνοδο του Μουσολίνι. Στο μέγαρό τους το 1943-1944 έκρυψαν τον δραπέτη των ιταλικών στρατοπέδων αιχμαλώτων Ευάγγελο Αβέρωφ και πολλούς καταδιωγμένους Εβραίους. Νωρίτερα οι άξιοι συνεχιστές του Σωτήριου αποφάσισαν να συμβάλουν στην πνευματική ανάπτυξη της γενέτειρας του πατέρα τους χτίζοντας στην Παραμυθιά ένα νεοκλασικό πέτρινο δημοτικό σχολείο, το μεγαλύτερο της περιοχής μέχρι σήμερα, γεγονός που τους κατέταξε στους μεγάλους δωρητές του Έθνους. Το 1932 δώρισαν το ποσό του 1.075.000 δραχμών για την ανέγερση του Μεγάρου του Δημοτικού Σχολείου. Κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο μάλιστα, η οικογένεια λέγεται πως χρησιμοποίησε την πολιτική της επιρροή αποτρέποντας σχέδιο των ιταλικών και αλβανικών αρχών κατοχής για την εκτέλεση ελλήνων προκρίτων της Ηπείρου.
   Στις 8 Μαρτίου 1966, όταν πέθανε ο Λεωνίδας-Γεώργιος, η μεγάλη ιταλική εφημερίδα «Παέζε Σέρρα» έγραφε:
«Ο Τζιόρτζιο Μπούλγκαρι, ο κοσμηματοπώλης των Βασιλέων, απεβίωσε. Έδωσε παγκόσμια φήμη στο κοσμηματοπωλείο της Βία ντε Κοντόττι, απέναντι από το καφέ Γκρέκο, και όλος ο κόσμος θεωρούσε μυθικό τόπο το κατάστημά του μπροστά στο οποίο ο καθένας άφηνε την φαντασία του να πλέξει τα τολμηρότερα όνειρα».